ندبه خوانيم تو را هر سحر آدينه

                                                                                 تو كدام آينه اي ؟ صل علي آيينه  

تو كدام آينه اي ، اي شرف الشمس غريب

                                                                                 كه زد از دوري ديدار تو چشمم پينه 

از همه آينه ها چشم رها كرده تري

                                                                                 مي زنند آينه ها سنگ تو را بر سينه  

لوح محفوظ خدا! آينگي كن يك صبح

                                                                                 كه جهان پر شده از آتش و كفر و كينه 

در همه آينه ها نام تو را كاشته ايم

                                                                                  ندبه خوانيم تو را هر سحر آدينه

آقا اجازه! من بنويسم براي تو

                                                                           دارايي‌ام تويي، دل و جانم فداي تو

مي‌خوانمت به حُرمت آواي قُدسي‌ات

                                                                           جان مي‌دهد به ما نفس آشناي تو

وقتي طلوع مي‌كني از پشت ابرها

                                                                            گل مي‌كند زمين و زمان، زير پاي تو

در آسمان دهكده اعجاز مي‌شود

                                                                             با شعله‌اي كه مي‌دمد از چشم‌هاي تو

برگرد آخرين سفري را كه رفته‌اي

                                                                              تب كرده‌اند هر دو جهان در هواي تو

برگرد تا گره بخورد لحظه‌اي به هم

                                                                              فرياد گريه‌هاي من و هاي‌هاي تو

آقا بيا كه هر كسي از راه مي‌رسد

                                                                               سر مي‌دهد طنين «انا الحق» به جاي تو!

تنها خودت شفاعت‌مان كُن كه اين طلسم

                                                                                وا مي‌شود به مُعجزة رَبّناي تو

وقتی که غرق سستی و جهل و تغافلیم

                                                                          لبریز استجابت و ايمان نمي‌شويم 

هر سال چند مصحف زرکوب مي‌خريم

                                                                          اما انيس و همدم قرآن نمي‌شويم 

يک عمر بين پيله‌ی تن دست و پا زديم

                                                                          پروانگي ما چه شده؟ جان نمي‌شويم! 

بيمار معصيت شده يک عمر نفسمان

                                                                          همت نمي‌کنيم که درمان نمي‌شويم 

با اين کوير بخل و حسد خو گرفته ايم

                                                                           افسوس، رود و چشمه و باران نمي‌شويم 

رنج و غم تمامي ما بي ملالي است

                                                                           از غصه‌ی کسي که پريشان نمي‌شويم 

در اين زمانه آدميت جان سپرده است

                                                                          رنجي نبرده ايم، نه! انسان نمي‌شويم 

باری ز دوش خلق خدا بر نداشتیم

                                                                           بيهوده نيست همدم جانان نمي‌شويم 

این کوره راه ختم به جنت نمی شود

                                                                            اینگونه هم قبیله‌ی سلمان نمی‌شویم 

در محضر امام زمان، لاف مي زنيم

                                                                           وقتي که يار رهبر خوبان نمي‌شويم 

با این حساب کرب و بلا هم شود به پا

                                                                            قرباني امام شهيدان نمي‌شويم

دارند سینه بر در و دیوار می زنند

                                                                                 گنجشکهای خسته تو را جار می زنند

دیریست رنگ و روی درختان پریده است

                                                                                 بی مایگان تبر به سپیدار می زنند

خطی به روی نام اقاقی کشیده و...

                                                                                 حتی به روی پنجره افسار می زنند

حالا شناسنامه ی من درد می کند

                                                                                 می نالم و دوباره به من خار می زنند

می نالم از دل خودم و خارهای پست ...

                                                                                 آنها که زخم و طعنه ی بسیار می زنند

اینگونه است که نفسم درد می کند...

                                                                                  انگار جسم و روح مرا دار می زنند

آقا... بیا که آینه های شکسته دل ....

                                                                                   بی شک بدون روی تو زنگار می زنند 

                                                                             دلتنگ تو‌ام اما خوب است نمی‌آیی

یک کوفه فریب و غم، یک شام پر از محنت

                                                                              آیی تو، شوی تنها‌، خوب است نمی‌آیی

یک نیمه‌ی شعبان را در فکر تو می‌مانند

                                                                             از فکر رَوی فردا، خوب است نمی‌آیی

یک جمعه فقط، ندبه، یک هفته فراموشی

                                                                              بود تو شود رویا، خوب است نمی‌آیی

لاف غم عشق تو ذکر همه‌ی مردم

                                                                               بنگر به دل آن‌ها، خوب است نمی‌آیی

پیش نظر بعضی، حاجت بدهی خوبی

                                                                               اما نه برای ما، خوب است نمی‌آیی

یک شام سه شنبه را در کوی تو می‌آیند

                                                                                اما دلشان اینجا، خوب است نمی‌آیی

با این همه درد و غم، می‌سوزی و می‌سازی

                                                                                ای منتقم زهرا، خوب است نمی‌آیی!

همیشه از حرمت، بوی سیب می آید

                                                                      صدای بال ملائک، عجیب می آید!

سلام! ضامن آهو، دل شکسته من

                                                                      به پای بوس نگاهت، غریب می آید

نگاه زخمیِ تو، تا بقیع بارانی است

                                                                      مگر ز سمت مدینه، طبیب می آید؟!..

به پای در دلت، ای غریبه تنها

                                                                      علی(ع) ز سمت نجف، عنقریب می آید

طلای گنبد تو، وعده گاه کفترهاست

                                                                      کبوتر دل من، بی شکیب می آید


برات گشته به قلبم مُراد خواهی داد

                                                                      چرا که ناله «امّن یُجیب» می آید.

اللهم اغفر لی الذنوب التی تهتک العصم 

خدایا ببخش آن گناهانى را که پرده عصمتم را مى‏درد 

اللــــهم اغفر لی الذنوب التی تنزل النقم 

خدایا ببخش آن گناهانى را که بر من کیفر عذاب نازل مى‏کند 

اللــــهم اغفر لی الذنوب التی تغیر النعم 

خدایا ببخش آن گناهانى را که در نعمتت را به روى من مى‏بندد 

اللهم اغفر لی الذنوب التی تحبس الدعاء 

خدایا ببخش آن گناهانى را که مانع قبول دعاهایم مى‏شود 

الهــــــم اغفر لی الذنوب التی تنزل البلاء 

خدایا ببخش آن گناهانى را که بر من بلا مى‏فرستد

اللــهم اغفر لی الذنوب التی تقطع الرجاء

خدایا ببخش آن گناهانی را که باعث قطع امیدم از تو می شود 

اللهم اغفرلی کل ذنب اذنبته و کل خطیئه اخطاتها

خدایا هر گناهى که مرتکب شده‏ام و هر خطایى از من سر زده همه را ببخش